Softail Slim Harley Davidson

Softail Slim van Harley-Davidson, join me for a ride

The Harley

Rijden met een Harley is toch wel een bijzondere ervaring. Dit mocht ik beleven dankzij Harley-Davidson door een weekje te cruisen met een Softail Slim, een zwartgrijs powerbeest met z’n typische Harley sound. Toen Harley me aanbood om een ganse week met deze Softail Slim te toeren, werd ik even stil om te beseffen dat dit wel eens een hoogtepunt van mijn motorbeleving zou kunnen worden. Deze kans krijg je niet iedere dag, of beter gezegd, week.

 

Softail Slim Harley Davidson

 

Ik haalde de dark beauty op bij American Lifestyle in Zwijndrecht, dé Harley-speciaalzaak om U tegen te zeggen. Maar liefst drie verdiepingen vol met motorgeweld, Harley gadgets en blinkende custombikes van vele tienduizenden euro’s die je met verstomming doen slaan en is weggelegd voor de fans met dikke geldbeugels. De onthaalbediende begeleidde me naar de Softail Slim die daar proper stond te blinken met mijn naam op het reservatieblad. “Dees masjien trekt gelijk ne tractor,” was de eerste zin die de verkoper me zei. Dat smaakte naar meer en ik voelde mijn hartslag lichtjes stijgen. De uitleg over het gebruik van de Softail Slim had eerder iets weg van een speeddating want deze Harley is the real thing zonder veel toeters en bellen, gemaakt voor pure motorbeleving en niet voor pussies. Ik gaf mijn Softail Slim de sporen en mijn avontuur kon beginnen. Jiehaa.

 

Softail Slim Harley Davidson

The Looks

De Softail Slim is een moderne cruiser met echte retro looks. Ook al heb je soms het gevoel in een heuse Hollywood film te cruisen op Sunset Boulevard in 1940, toch is de Softail Slim uitgerust met enkele moderne snufjes zoals ABS en H-D Smart Security System. Dit veiligheidssysteem maakt het je wel erg eenvoudig door aan je sleutelbos een zender te hangen die voor jou al het werk doet. Als je de motor uitschakelt en je stapt enkele meters verder, word je verwend door dat leuke ‘beep’-geluidje dat je meteen vertrouwen inboezemt. Safety First. Reeds tijdens mijn eerste kilometers met de Softail Slim viel het mij op hoeveel voetgangers, fietsers en andere passanten hun oog wierpen op het icoon Harley dat ik onder m’n kont had. Rijden met een Harley doet toch duidelijk iets met een mens. Nou ja, goedkoop is deze Slim nu ook weer niet want voor een standaard model mag je al snel 19.400 euro uit je geldbeugel toveren. Maar hiervoor krijg je wel heel veel in de plaats: niet alleen een hoop techniek en materiaal, maar ook respect en een stuk vintage-legende.

 

De neus van de Softail is uitgerust met een stoere koplamp die voldoende het licht in de duisternis werpt. Het zwarte stuur is lekker breed zodat je met open armen alle aanstromende insecten ontvangt alsof het opendeurdag is. Voor wie een windscherm gewoon is, zal merken dat na dagje toeren bij zwoel zomerweer er een flinke portie vliegjes tegen geveld hangen, met deze Softail Slim zonder windscherm belanden ze zonder pardon tegen je motorvest. Toch is zo’n ‘openarmen-houding’ best wel stoer vind ik en na een weekje cruisen werd deze typische Harley-houding een vanzelfsprekendheid. De afwerking van deze imposante kerel is echt bijzonder hoog met aandacht voor details. Geen plastiekerige afwerking met geplakte opsmukkers, maar oerdegelijke Harley-kwaliteit zoals de stiksels in de zadel om die coole ribbels te krijgen, de lederen band op de tank, verchroomd staal dat met een uiterste precisie is aangebracht,… kortom een old-school bike die je het gevoel geeft met een ‘custom’ rond te bollen.

 

 Softail Slim Harley Davidson

Over het dashboard kan niet veel gezegd worden omdat deze uitstraalt door zijn eenvoud, geen tierlantijntjes of flikkerende lichtjes, maar wel een snelheidsmeter die centraal staat en alle aandacht naar zich toe zuigt. De veringbuizen zijn zo dik als de onderarmen van Popeye wat z’n stoer imago bevestigt. Het geluid is rijk en typisch Harley, maar niet storend als een oude wasmachine die hopen ondergoed van grootmoeder terug proper probeert te krijgen. Zo stopte ik aan onze plaatselijke boekenwinkel om de juli-editie van Motoren en Toerisme aan te schaffen waar een klant me meteen aansprak met de wijze woorden “ah, n’n Harleyman se, ik hoorde het meteen aan uwe sound en het beepje nadien“, wat communitygevoel betreft kan dit wel tellen. Het kwam bij mij zo een beetje over van Welcome in the family, nou ja, motards begrijpen dit wel en het toont nogmaals aan dat motorrijden meer is dan een hoop ijzer en rubber in beweging. Oh ja, voor wie graag poetst en de zon naar alle kanten wilt laten reflecteren, komt met de Softail Slim zeker aan z’n trekken want de blinkende dubbele uitlaat is eenechte eye-catcher.

 

The Power

Harleys zijn gemaakt om te cruisen en volledig op te gaan in je omgeving. Een beetje als Born to Ride, en dat voel je meteen. Vanaf de eerste minuut met de Softail Slim heb je het gevoel met een getemd paard rond te sjeezen die je met een uiterste precisie brengt waar je wilt en netjes in het gelid loopt. Maar schijn bedriegt en schietgebedjes zijn nodig als je wat gulzig aan de gashendel draait: knetterhard vliegt die vooruit en de schuur laat z’n koeien los die een ganse winter op stal hebben gestaan. De traktorpower van 132 Nm koppel voel je vanuit je onderbuik opborrelen en voor je beseft, wijst de snelheidsmeter loodrecht naar boven en bol je sneller dan de toegelaten snelheid. Bij full-power acceleratie van de 1690cc Twin Cam moet je wel echt je handen stevig aan het Hollywoodstuur houden om de 78 paardenkrachten onder bedwang te houden. Het maximale koppel haal je bij 3.000 tpm, maar zelfs bij schakelen aan een lager toerental geeft de Softail Slim geen krimp. Wil je het toerental even flink in de gordijnen jagen om een paar zondagsrijders in je spiegels te laten verdwijnen, kan je opnieuw rekenen op de gespierde Slim.

 

Softail Slim Harley Davidson

The Joy

Tijdens mijn Softailtochten viel het gebruiksgemak van de luchtgekoelde Softail Slim op. Door de grote retro snelheidsmeter kan je in 1 oogopslag je snelheid in je onderste ooghoek aflezen. Onder deze snelheidsmeter is een klein LCD-schermpje waar je kan kiezen welke informatie je wenst zoals een tripmeter, klok, toerental en je versnelling. Deze cijfertjes zijn wel erg klein om af te lezen tijdens het gassen, ook al omdat ze relatief laag gepositioneerd staan. De brandstofmeter vind je links op de tank en is een handig ding. Gelukkig dat je het brandstofpeil niet moet gaan zoeken op dat kleine schermpje, maar lekker groot en analoog kunt aflezen. Schakelen gaat als een fluitje van een cent. Zet je hem in eerste versnelling, geeft hij wel een tik. Het zoeken naar neutraal vraagt wel wat geduld om het groene ‘N’-lichtje te zien verschijnen omdat die neutraal in begin toch wat moeilijk te vinden is, erg subtiel de hendel met je linkervoet naar boven liften is de boodschap.

 

De trillingen bij deze uit de kluiten gewassen motor zijn beperkt merkbaar bij stationair draaien en bij hogere snelheden zijn ze goed als verdwenen. Bij warme dagen mag je wel rekenen op een flinke portie zweetproductie want de Softail Slim geeft je het gevoel op een berg gloeiende kolen te zitten als je voor het rode licht staat. Deze machine is gebouwd om te toeren, zo simpel is dat. Je voeten zet je met een ontspannen gemak op de gigantische (en typische) Harley steunen tijdens het bollen. In begin was het voor mij even mikken naar de juiste positie, maar al na een paar keer voetje-op-voetje-af geraak je volledig vertrouwd met deze Harley zithouding.

 

Softail Slim Harley Davidson

De schokdempers zie je niet, maar die zijn er wel. Deze zijn netjes verborgen en weggewerkt in de frame. Door de relatief harde achtervering in combinatie met de typisch zithouding temperde ik bij iedere verkeersheuvel toch aardig m’n snelheid want je voelt al snel een slag in je onderrug bij het overbruggen van zo’n vervelende heuvel, ook daarom is rijden met een Harley weggelegd voor genieters met een ‘take-it-easy’ mentaliteit. De afwerking is echt op hoog niveau: geen plastiekerige kuipen die je met 1 vinger kunt induwen of vervormen maar wel leder en chroom die tot op de millimeter correct met elkaar zijn verweven alsof het de eerste huwelijksnacht is. Door het lage solozadel zit je als het ware mee in de motor en met een zadelhoogte van slechts 650 mm is de toegankelijkheid voor de kleinere medemens onder ons ook gegarandeerd. Tijdens diverse stops aan die onverbiddelijke rode lichten zit je zowaar op ooghoogte van de automobilisten die -soms met open mond- zaten te gapen naar dat getemde beest tussen mijn benen. De zitpositie is comfortabel, al is de Softail Slim niet gemaakt om een ganse dag non-stop te bollen of in één ruk naar het verre Zuiden te sjezen. Voor mij was een rit van twee uurtjes meer dan lang genoeg want ik merkte een vermoeidheid in beide liezen en m’n onderrug gaf teken van leven. Met de Softail Slim heb je een ideale motor om zowel over glooiende wegen te cruisen en in de stad met een uiterste precisie te patrouilleren op je luie kont en de plaatselijke horecazaken een bijdrage te leveren.

 

De Softail Slim heeft een droog gewicht van 305 kg en met mijn pluimgewicht erbij geteld heb je al snel een paar Maggies bij elkaar. Toch blijft de Softail Slim perfect beheersbaar -mede door het lage zwaartepunt- en heb je nooit het gevoel met een logge bak rond te bollen, integendeel. Een bijkomend voordeel van deze lage zithoogte in combinatie met de korte wielbasis van 1.605 mm. is dat de Softail uiterst beheersbaar is bij lage snelheden. Parkeren of een U-turn maken, gaat als een fluitje van een cent door de perfect controleerbare en gevoelige gasrespons. Voor de hardrijders onder ons is de Softail Slim niet meteen weggelegd want plat door de bocht gaan is niet voor deze machine. Een paar keer raakte de onderkant van de Softail Slim het beton toen ik wat kortaf op een rotonde m’n bocht nam. Toch wel even schrikken maar blijkbaar niet ongewoon bij Harley. De spiegels zitten ook vrij laag op het Hollywood stuur zodat ik tegen m’n eigen armen aankeek. Bij hogere snelheden krijg je winddruk op je schuddebollende helm en schouders waardoor je bovenlichaam naar achter wordt geduwd. Voor mij was de ideale snelheid ergens tussen de 60 en de 70 kilometer per uur om met een hoge genotsfactor m’n kilometers soldaat te maken.

 

Softail Slim Harley Davidson

The Conclusion

Na een weekje toeren met de Harley moet ik toegeven dat ik er een rustiger rijtempo op nahield, nòg meer genieten van het luilekker rijden at no risc… Deze Harley is echt een genotsbeest pur sang. Door zijn lage zithoogte en uiterst hoge graad van manoeuvreerbaarheid is de Softail Slim een klassebak die tevens een ideale opstapmotor is. Ook voor de doorwinterde motorliefhebber is de Slim een loverboy die je laat beleven waar het bij het motorrijden écht op neerkomt. Als je de Softail Slim de kans geeft om hem van zijn ware aard te leren kennen en zijn innerlijke te ontdekken, begrijp je waarom Born To Ride niet zomaar een fantasierijke spreuk is, maar écht wel bestaat. Genieten puur sang is anno 2014 met een Softail Slim ongemeen mogelijk en genieten is vanaf nu geen werkwoord meer maar een Slimme deugd. Met dank aan Karolien van LVTPR.

 

No Comments

Post a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: