BMW S1000R Triumph Street Triple RX Agusta 800 Dragster RR Alpenrit

Op Alpenreis met 3 super nakeds: BMW S1000R, MV Agusta Dragster 800 RR en de Triumph Street Triple RX

 

De review van de KTM Superduke vorig jaar is me altijd bijgebleven. Dit oranje kanon beroerde en schudde me helemaal onderste boven, wat een beest! De power en het rijgedrag van zo’n naked vind ik echt vet, zo vet zelfs dat ik het plan aanvat om de ultieme reis te maken: met drie super nakeds in een van de meeste fantastische decors ter wereld de grenzen van het ultieme genot beleven: de Route des Grandes Alpes! De Alpen is één grote speeltuin voor motorrijders die niet alleen kicken op het overweldigende bochtenwerk maar ook genieten van het indrukwekkende hooggebergte. Naked bikes zijn pure rock en roll en geweldig speelgoed om deze Alpenreis sensationeel te beleven. Met twee motorvrienden, Sam en Jasper, vertrek ik richting Alpen om daar in de kilometerlange speelplaats onze ultieme fun te beleven.

 

 

BMW S1000R Triumph Street Triple RX Agusta 800 Dragster RR Alpenrit

3 nakeds, 3 motards: (vlnr) Kristof, Sam en Jasper

 

 

Onze drie supernakeds

 

We spelen het spel der groten met drie naked bikes die niet voor watjes zijn weggelegd. Bewust. Nakeds bieden over algemeen weinig comfort om acht dagen kilometers te malen en je hele hebben en huishouden kan je op je buik schrijven. We stellen het met twee tanktassen, een tailbag en één roltas. Meer dan voldoende bagageruimte om in totaal 10 dagen van huis te zijn. Dankzij BMW, MV Agusta en Triumph gaan we op stap met de BMW S1000R, de Triumph Street Triple Rx en de MV Agusta Dragster 800 RR. Wow! Boys with their toys.

 

De Triumph Street Triple Rx staat bekend voor zijn excellente handelbaarheid en garandeert me ongetwijfeld torenhoge fun en plezier in de Alpen. Volgens Triumph is de Street Triple een streetfighter zoals een echte naked er moet uitzien: arrogant, power, betrouwbaar, coole looks, hoge funfactor én perfect controleerbaar. Meer nog, Triumph heeft in 2015 een speciale versie op de markt gebracht, de Street Triple Rx, uitgerust met een boel updates die ze zijn gaan halen bij de Daytona 675R, winnaar van diverse TT-races. De Rx heeft een uitdagende kleurcombinatie (kijk maar eens naar zijn geweldige ‘Diablo Red’ velgen) en een meer agressieve afwerking zoals een aangepaste zadel, een onderkuip, flyscreen en quickshifter. Onder de motorkap is de RX -met een gewicht van 183 kg– uitgerust met een 675 cc driecylinder die 106 pk en 68 Nm koppel ophoest, wat trouwens dezelfde specificaties zijn als de Street Triple R.

 

BMW S1000R Triumph Street Triple RX Agusta 800 Dragster RR Alpenrit

 

En terwijl de Street Triple Rx droog een gewicht van 183 kg met zich meezeult, kan MV Agusta met zijn Brutale 800 Dragster RR behoorlijk indrukwekkende cijfers neerschrijven: naast een zwaardere cilinderinhoud (798 cc), meer pk (140 pk) en meer koppel (86 Nm) weegt dit vat buskruit slechts 168 kg (!), en da’s meteen een zeer straffe pk-gewichtverhouding! Moet ik me zorgen beginnen maken? Het is overduidelijk dat deze bike niet voor broekventjes is en dat de hele mik-mak van aanwezige elektronica broodnodig is om dit geweld gecontroleerd te temmen. Ook al is deze Dragster RR mechanisch hetzelfde als de ‘gewone’ brutale, toch zijn de ingenieurs er in geslaagd om de RR 15 pk extra aan de straatstenen te laten smeren. Het elektronisch pakket heeft ook een flinke update gekregen en de RR is standaard uitgerust met een quick-shifter. De maar liefst 200 mm brede achterband en zijn ongelooflijk bruut en vet uiterlijk zijn zoooo aantrekkelijk als een suikerklontje dat je voorschotelt aan een hoopje mieren.

 

 

MV Agusta Dragster 800 RR

 

Dé vreemde eend in de bijt hier is de BMW S1000R nou ja, vreemde eend, het is de enige niet-driecilinder waarmee we naar de Alpen trekken en het is maar de vraag of de koppelcurve van deze viercilinder zich kan meten met het typisch opwindend vermogen van de twee andere driecilinders die dit breed door het hele toerentalbereik kunnen uitsmeren. De S1000R is meteen de grootste en zwaarste loebas onder onze nakeds. Met een cilinderinhoud van 999 cc tovert die een indrukwekkende 160 pk en 112 Nm koppel uit zijn hoed. En het is meteen de zwaarste van de drie met zijn 207 kilogram droog aan de haak. Alhoewel deze Beierse vierpitter afstamt van de S1000RR, beschikt deze meer straat-georiënteerde R-versie duidelijk over een race-DNA die je enkel in het topsegment aantreft.

De S1000R, de Street Triple Rx en de Dragster 800 RR zijn drie hypermoderne superbikes waarmee we in de Alpen de getemperde hooligan gaan uithangen en met volle teugen gaan genieten van het pure motorrijden, dus voor ons geen hersenloos woon-werktraject, geen file-stress en geen grille wintertoestanden. Onze teenslippers hebben we alvast gepakt voor als we in Menton aankomen!

 

40_Alpenrit 2015

 

Onze route

 

Omdat we fris en monter onze Alpenchallenge willen aanvatten, overbruggen we aanrijroute tot Thonon-les-Bains (zo’n 850 kilometer van mijn thuisbasis) met de auto want da’s meteen een flinke tocht om met een naked in één dag te klussen. De auto biedt bovendien altijd wat meer luxe dan zo’n naked bike want de achterbank in de auto is een ideale plaats om de ogen af en toe te sluiten terwijl de airco ons lekker verwent en een ontspannend muziekje op de achtergrond ons in hogere sferen brengt. Over de motoren hoeven we ons geen zorgen te maken want die krijgen een plaatsje op onze aanhangwagen. Gelukkig kan VSC ons de perfecte aanhangwagen aanbevelen waarmee we zonder problemen onze drie coole bikes veilig kunnen monteren. Jiehaa.

 

aanhangwagen remork motor transport vervoer

Klaar voor onze tocht naar de Alpen.

 

We beginnen onze reis in Thonon-les-Bains in Frankrijk, net naast de Zwitserse grens. Hier start de legendarische route die doorloopt tot aan de Middellandse Zee. Dit kleine stadje ligt aan de oever van het geweldige meer van Genève, het grootste meer van West-Europa waar ik vorig jaar met Electra Glide (link) van Harley Davidson naar toe trok. Het ‘nulpunt’ van de Route is gelegen aan het gemeentehuis, netjes aangegeven met een koperen plaat waarop een zon is afgebeeld. Van hieruit sjezen we naar Bourg-St-Maurice en merken we dat deze aanrijroute bijzonder druk is. Auto’s en camions veroorzaken lange spaghettislierten file op vaak smalle baantjes waardoor het erg lastig is om deze voorbij te steken.

 

BMW S1000R Triumph Street Triple RX Agusta 800 Dragster RR Alpenrit

 

Al maar goed dat we uitgerust zijn met een GPS want we treffen onderweg amper de officiële bruine bordjes van de Route des Grandes Alpes aan. Linda is de vrouwvriendelijke GPS-stem die onder de loodzware zon het beste van zichzelf geeft en ons doorheen de ontelbare kronkelende baantjes en splitsingen loodst. En we hebben haar broodnodig want zelfs op cruciale punten staan er vaker geen officiële bordjes van de Route des Grandes Alpes dan wel. Laat ons hopen dat dit niet te maken heeft met toeristen die in hun slaapkamer zo’n bordje als trofee tegen de muur hebben plakken, naast zo’n bord van wegenwerken of een starende opgezette eland waarvan het lichaam ontbreekt en er toch iedere dag even goed blijft uitzien.

 

21_Alpenrit 2015

 

Vol verbijstering worden we reeds op onze eerste dag getrakteerd met indrukwekkende uitzichten waardoor het soms lastig is om onze blik op de weg te houden. Toch zal het moeten want de drie moto’s hebben zo veel power in huis dat onze hersenen in hyperspeedmodus moet blijven draaien, en dat onder temperaturen van tegen de dertig graden. Net als we bijna het kookpunt bereiken, passeren we een appelblauwzeegroen meer, de perfecte plaats om als drie pubers de confrontatie aan te gaan met het frisse water. Wie dit meer heeft aangelegd verdient een pluim, om nog maar te zwijgen over de tijd die nodig was om het te laten vollopen, hier heeft de waterkraan maanden of zelfs jaren moeten openstaan. Die Pidpa-rekening zou ik niet in m’n bus willen krijgen.

18_Alpenrit 2015

 

 

De volgende dag besluiten we om nog een meertje of twee mee te pakken en af te wijken van de geplande route. Nou ja, een lusje meer of minder kan heus geen kwaad. In de namiddag houden we even platte rust op de Col du Glandon want de zon maakt van ons letterlijk heethoofden terwijl onze drie supernakeds geen vin verroeren en feilloos ons plezieren en het (serieus) kind in ons naar boven halen. In de taverne geraken we aan de praat met een Hollandse cafébazin die een Fransoos aan haar rechterzijde heeft, al zit die op de bank links van haar. Op het moment dat we een beetje bekomen zijn van al dat warme gedoe, maakt het Hollands-Franse koppel ons attent dat de route die we richting hotel willen nemen, de D1091, al vijf maanden is afgesloten. Bugger! Een grote omweg van een paar uur dringt zich op en we besluiten om te zien hoever we geraken want we hebben er al acht uur opzitten en ons achterwerk laat steeds meer van zich horen. Verrassend blijven we alle drie relatief fit en na de zoveelste tankbeurt gaan we richting Col Du Galibier terwijl de duisternis al ferm is ingetreden. Met een slakkengangetje genieten we op onze manier van deze befaamde col tot we omstreeks 23u aan het gezellig hotelletje aankomen met de toepasselijke naam ‘Petit Sporting’ in La Salle Les Alpes.

 

20_Alpenrit 2015

 

Na 12 uur motorgeweld vorige dag besluiten we om het vandaag wat rustiger aan te doen en pas rond de middag te vertrekken. We wisselen van motor zodat we ook van de andere beauty’s kunnen proeven. Ik zet me op de Street Triple RX van Triumph, Sam op de Italiaanse volbloed Agusta 800 Dragster RR en Jasper op de BMW S1000R. De Triumph is duidelijk de minst krachtige motorfiets van de drie maar biedt meer dan voldoende paarden om vlot mee te kunnen. Alleen moet je hem wat meer in de toeren houden om vervolgens als een gifkikker met een ruwe sound vooruit te schieten. Onderweg naar de bekende Col d’Izoard passeren we stinkend veel wielrenners die als half doodgeslagen honden zich naar boven spartelen tegen een weerzinwekkende snelheid waarmee je amper kunt rechtblijven. Toch heb ik respect voor die & gasten, doe het zelf maar eens. Ik zou het ook kunnen, maar dan verspreid over een paar weken wat zij op 1 dag klaren. Deze col is bekend van de Tour de France en is volgens café www al 33 keer beklommen, straffe gasten! Onderweg houden we halt aan Lac de Serre want we staan lekker nat in het pak omdat de temperatuur rond de 30 graden schommelt. Heet!

 

BMW S1000R Triumph Street Triple RX Agusta 800 Dragster RR Alpenrit

 

Van Barcelonette passeren we Col de la Cayolle, een 2337 meter hoge bergpas die het Nationaal park Mercantour doorkruist. Deze col is een absolute topper van formaat die je beslist aan je Alpentocht moet toevoegen. Van daaruit sjezen we via Valberg naar Saint-Martin-Vésubie waar we onderweg in Rigaud en Thiéry overdonderd worden door prachtige rode rotsformaties. De Grand Canyon in broekzakformaat! Onze eindsbestemming is Menton waar we een dagje rusten en tijd nemen voor enkele fotoreportages. Menton is pokkedruk maar de geur van de zee en de palmbomen geven ons een zuiders vakantiegevoel. Om onze drie motoren tot hun recht te laten komen, toeren we ook naar het bekende Monaco en Nice waar we in de dikkenekkenhaven even tijd uitrekken voor een fotoreportage van de BMW, de Agusta en de Triumph.

 

BMW S1000R Triumph Street Triple RX Agusta 800 Dragster RR Alpenrit Monaco

 

 

Via het schilderachtige Italiaanse Torino keren we terug naar ons startpunt: Thonon-les-Bains. Torino is groter dan verwacht en beslist de moeite om er een dagje voor uit te trekken. Onderweg pakken we ook nog de 11 kilometers lange tunnel dwars door de Mont Blanc mee om zo uit te komen in Chamonix. Wat een wespennest daar met ellenlange files van mobilhomes die tevergeefs een plekje zoeken op de veel te drukke parkings. Op zulke momenten prijs ik me de hemel in dat ik met een motor die gefrustreerde chauffeurs de loef kan afsteken door ze met een kikkerbrede glimlach voorbij te steken. Opvallend is dat zelfs in zulke omstandigheden (en over het algemeen in gans Frankrijk) de meeste automobilisten plaats voor ons maken en even opzij rijden zodat we hen vlot kunnen passeren, iets wat in België haast ondenkbaar is.

 

BMW S1000R Triumph Street Triple RX Agusta 800 Dragster RR Alpenrit

 

In totaal maalden we met onze supernakeds zo’n 2.000 kilometers in de Alpen met een gemiddelde van 43 km/u, verspreid over 7 effectieve rijdagen wat neerkomt op bijna 7 rij-uren per dag. Via de app Polarsteps (link) traceerde ik onze route. Via onderstaande foto of deze link krijg je een idee van onze route. Het voordeel van deze app is dat het geen gebruik maakt van de GPS-functie zodat het amper invloed heeft op de batterij. Het nadeel is dat er soms veel afstand is tussen geregistreerde punten zodat de gevolgde weg niet correct is. Ook de afstand op de app klopt niet met de realiteit. Toch raad ik deze app aan voor wereldreizigers, avonturiers of motards die een flink stukje gaan rijden. 

 

Route des Grandes Alpes 

Onze motorervaring

 

2.000 kilometers op een naked doorbrengen in de Alpen, dat voel ik overal. Sommigen verklaren ons gek waarom we toch niet op een lekkere comfortabele hoogpoter de Alpen doorklieven. Een naked is toch niet gemaakt voor lange afstanden? Niets is minder waar. De drie motoren die ons vergezellen, verrassen ons aangenaam als we met hen een dikke week met hen in zadel doorbrengen. Mijn vriendschap met hen stijgt zienderogen van contentement dat ik mezelf betrap dat ik af en toe tegen hen aan het praten ben. Ik ben overtuigd dat het zeker niets te maken heeft met de ijle Alpenlucht die me doet hallucineren of de loodzware zomerzon die mijn weinige hersencellen doet pruttelen. Nee, zo’n dikke week van ‘s morgens tot ‘s avonds doorbrengen op drie gave bikes die me tonnen kicks en plezier bieden, doet iets met een mens. Deze reis bezorgt me instant kippenvel en is tevens de perfecte testreis voor deze gelijkstemde tijgers die elk unieke eigenschappen op de raclettetafel kunnen leggen.

 

BMW S1000R Triumph Street Triple RX Agusta 800 Dragster RR Alpenrit

 

Power

 

Rijden in de Alpen is niet voor watjes. Ik heb op één dag meer haarspeldbochten geconsumeerd dan ik op enkele jaren krijg voorgeschoteld. Rechtdoor rijden kan iedereen, maar als je op een col het rubber aan het beton smeert met nét naast je een joekel van een afgrond, dan blijf je maar beter koel onder je helm. En koel moet je blijven als je weet dat de drie motoren een overschot van vermogen onder hun zadel hebben. De BMW S1000R en de Agusta Dragster 800 RR zijn echte monsters. Wie van zijn verslaving af wilt en op zoek is naar kicks, komt met deze krankzinnig krachtige powerbikes aan zijn trekken. Beide motoren hebben zo veel vermogen dat ik al die pk’s zelden op een legale manier kan gebruiken. De duw die ik in mijn rug krijg als ik uit een haarspeldbocht kom, is fenomenaal. Dankzij hun Ride by Wire is mijn controle over de gasrespons bijzonder groot, of zeg maar uitmuntend. De S1000R blinkt hier uit, zijn vermogensopbouw is netjes lineair, terwijl de Dragster 800 RR helemaal onderin er nog net dat tikkeltje langer over doet om zijn supervermogen aan te spreken en dan ongemeen hard toe te slaan. Wie zijn helm niet heeft vastgeknoopt, zal hem onderweg zeerzeker kwijtspelen, zo krachtig zijn deze beesten. De laatste twee dagen merk ik echter bij de Agusta dat het vermogen soms de kop wordt ingedrukt, alsof die ongewild in de ‘Rain’-mapping staat en niet alle paarden laat lopen. Eens ik de 5500 toeren haal, zijn alle verkeersborden overbodig want de acceleratie is dan zo knetterhard dat ik de bordjes niet meer zie staan. Ik leg de motor een paar keer stil en pas de mapping aan, maar toch blijft die soms-wel-soms-niet halsstarrig zijn vermogen niet volledig beschikbaar stellen.

 

 

De Street Triple Rx heeft in vergelijking met de twee andere nakeds wat minder pk’s. Toch is deze motor een duiveltje in een vat want eens je hem in de toeren jaagt, kan je er heel wat supermotards mee mennen en de loef afsteken. Wie definitief van zijn schoonmoeder afwilt, moet deze eens mee achterop pakken voor een spurtje. Met de Street Triple hanteer ik een min of meer andere rijstijl dan bij de twee andere motoren omdat hij minder koppel heeft. Na het uitkomen van de onnoemelijk vele superscherpe haarspeldbochten hou ik de Triumph nog wat in een hoger toerental zodat ik sneller het vermogen kan aanspreken. Hij heeft meer klimtijd nodig om van bijna-stilstand snoeihard te gaan. De BMW en de Agusta zijn op zulke momenten al een paar lengtes verder. Als je de Triumph in z’n toeren houdt, is er geen ontsnappen meer aan. Niet voor niets dat de Street Triple al heel wat roem bij elkaar heeft gesprokkeld. De Street Triple heeft ook wat last van een minder directe gasrespons en treurt in begin wat tot die aanslaat. Ik moet het gashendel een kleine centimeter draaien vooraleer de motor reageert en die van ‘off naar on’ overgaat. Op momenten dat ik in een haarspeldbocht m’n opperste concentratie aanspreek en millimeterwerk onmisbaar is, is een centimeter speling toch wat te veel. Verder is de vermogensopbouw van Triumph’s krachtige supersportblok reuze lustig en is het begrip saai nooit van toepassing. 

Wie zoutloos wilt rijden, stapt maar liever niet op deze volbloedbikes want gewone stervelingen zonder zin voor controle zijn binnen de kortste keren kamikazepiloten.     

 

BMW S1000R Triumph Street Triple RX Agusta 800 Dragster RR Alpenrit

 

 

Quickshiften is top!

 

Ik rijd voor de eerste keer met een motor uitgerust met een quickshifter, en deze keer wel met drie moto’s gelijkertijd. Man, wat een zaaaaaaligheid! Voor mijn part mogen alle moto’s hiermee worden uitgerust. Quickshiften is top! Zo top dat mijn volgende bike steevast moet worden uitgerust met een quickshifter. De Dragster 800 RR is ook uitgerust met een downshift, dus je linkerhand blijft lekker ontspannen. De Street Triple en de Dragster hebben heel af en toe eens last om van 1 naar 2 te schakelen en belanden zo nu en dan in neutraal terwijl je net op dat moment goesting hebt als een tijger om een gazelle te bespringen. De gazelle is hierdoor net een tikkeltje sneller weg. Het schakelen gaat als een mes in boter, zo vlot gaat dat bij de Dragster en de Street Triple. Top! Quickshiften met de S1000R gaat net iets moeizamer en soms moet ik met mijn linkervoet wat meer kracht gebruiken om te schakelen en krijg ik hem niet vlot in de volgende versnelling. Op zich no problem, maar na een weekje cruisen en racen merk ik wel het verschil. Voor mijn part mogen ze de quickshifter bij BMW iets soepeler instellen en de ontkoppelingshendel wat minder ver van het stuur halen, ik kan me voorstellen dat motorrijders met een kleine linkerhand zich hier wel eens aan kunnen ergeren.      

 

 

BMW S1000R Triumph Street Triple RX Agusta 800 Dragster RR Alpenrit

 

Ergonomisch huiswerk: geslaagd

 

Ik hou van hoogpoters; ze bieden me comfort, zetten me uit de wind, garanderen me voldoende power en ik krijg m’n hele hebben en houden in de koffers. Toch ben ik bijzonder positief verrast terwijl ik een dikke week doorbreng in het zadel van deze drie supernakeds. Alle drie strelen ze hun imago door ergonomisch voldoende te zijn ontworpen om ook voor langere ritten hun baasje te plezieren. De houding is min of meer (toeristisch)-sportief en druk op m’n polsen is beperkt. Ik slaag er in om meer dan 40 uur op een week bij elkaar te sprokkelen zonder m’n kinesist of chiropractor te raadplegen. De ergonomische uitblinkers zijn de Street Triple Rx en de S1000R. Met hen wil ik gerust naar het verre zuiden trekken. Beiden moto’s zijn uitgerust met een flyscreen dat meer dan een pluim verdient. Ook op de snelweg is het gedonder om m’n helm beperkt en ik heb niet het gevoel in een droogtrommel te zitten, zolang ik maar min of meer aan legale snelheden blijf bollen.

De zadels verzachten de vele uren zitwerk en m’n achterwerk kreunt niet al te veel. Voor wie houdt van een meer spartaans zadel komt met de Agusta Dragster beter aan z’n trekken. Dit zadel is -in vergelijking met de twee andere moto’s- flinterdun zodat mijn achterwerk en bijhorende aanhangsels de ruwe Alpenwegen duidelijk laten voelen. De Dragster is hier duidelijk het bommetje dat eerder geschikt is voor het speelse bochtenwerk van korte duur. Deze bike zou ik eerder uit m’n stal halen om in de regio te gaan stoeien en bomma’s grimassend achterna te laten kijken. De Dragster adement adrenaline, jeugdigheid, power en stoerdoenerij uit. Ondanks zijn dikgespekt vermogen vind ik hem minder geschikt voor een lange afstandstrip langs de Zuid-Franse koolzaadvelden tot in Monaco.

Zowel de S1000R, de Dragster 800 RR en de Street Triple Rx plezieren me mateloos in de met bochten dikbezaaide Alpen. Deze motoren plakken aan het beton en de wendbaarheid is top, ze bieden me onversneden stuurpret en ik heb het gevoel met een mountainbike onderweg te zijn. Ze sturen bijzonder licht en hyperscherp. De Dragster 800 RR en de Street Triple Rx hebben het voordeel van de minste kilo’s mee te zeulen, al is de draaicirkel van de Dragster 800 RR aan de grote kant en zijn brede 200 mm achterband voel je wat weerwerk bieden in die haarscherpe bochten. In de bochten moet ik bij de BMW net een tikkeltje meer werk leveren om die haarscherpe bochten te pakken, maar om eerlijk te zijn, dit ligt me beter en geeft me iets meer vertrouwen. De BMW biedt me een ander rijplezier, is iets minder speels en jeugdig, maar zijn barbaars vermogen in verhouding tot zijn gewicht is meer mijn ding.   

 

 

De Looks: spetterend!

 

Onwijselijk knap zijn de drie nakeds waarmee we Franse hoogtes doorklieven. Ik krijg er geen genoeg van om naar te kijken. Als drie musketiers krijgen we onderweg torenhoog bekijks. Voor wie lekker anoniem wilt rondsjezen zonder aandacht te trekken, is hier aan het verkeerde adres. De drie motors genieten van een hoge aaibaarheidsfactor en zijn hapklare brokken lekkernij. Onderweg krijgt de Italiaan de meeste aandacht. Als we halthouden aan de talloze cols, parkings of tankstations komen zowel jong als oud af alsof ze in een snoepwinkel staan. In het Italiaanse Torino steken menigeen Italianen hun duim op alsof ze een potje Facebook spelen. Met zijn opvallende 200/50 achterband geniet de Dragster 800 RR van een welverdiende portie stoerdoenerij. Ook de verklanking is oorverwennend. De drie motoren hebben een zalige karakteristieke klank die het klokkengeluid van de rustig grazende koeien als sneeuw voor zon doen verdwijnen. Voor de bediening van het dashboard krijgt de BMW bijna een staande ovatie, alleen het klokje ontbreekt. Verder slaagt BMW er in om de talrijke functies waarmee de S1000R is uitgerust (mapping, aanpasbare vering, ABS…) in één oogwenk te kunnen bedien. Deze gebruiksvriendelijkheid en overzichtelijkheid in minder aan de orde bij de Italiaan. Daar duurt het toch wat langer bij vooraleer we alle instellingen vlotjes kunnen aanpassen en stiekem halen we de handleiding uit onze tanktas om te spieken. Het dashboard van de Triumph is echt gemaakt voor dummies en biedt je al wat je nodig hebt, al heeft dat ook te maken met de afwezigheid van toeters en bellen want bij de Street Triple Rx kan je oa. de mapping en tractiecontrole niet aanpassen. 

 

BMW S1000R Triumph Street Triple RX Agusta 800 Dragster RR Alpenrit 

De spiegels van de drie nakeds bieden me zowel tijdens adrenalineshots als toeristenritjes meer dan voldoende zicht op wat er achter mij plaatsvindt. Alleen laat de Dragster 800 RR me de laatste twee dagen in de steek omdat zijn spiegels toeklappen bij hogere snelheden zodat ik op de snelweg richting Torino het tempo er moet inhouden om meer auto’s in te halen dan omgekeerd. De cruise-control van de BMW is een welgekomen optie. Ik merk dat ik deze functie meer gebruik naarmate ik meer dagen in het zadel zit. Naast de quickshifter is de cruise-control ook zo’n optie waarmee m’n volgende bike absoluut moet mee uitgerust zijn. Ow, en remmen dat ze alle drie doen, ongemeen krachtig. Wie onderweg is afgeleid door een goed voorziene dame langs te kant van de weg en wat gretig in de rem gaat, zal het geweten hebben. Topremmen! De Brembo’s van de BMW en de Agusta en de Nissin’s van de Triumph verdienen een dikke vette pluim. Zeker bij de Agusta is deze pluim zo vet dat je ze best eens gebruikt aan een slakkentempo vooraleer je aan een snoeihard tempo knetterhard in de remmen gaat, zijn remmen zijn amper geciviliseerd te noemen, zo krachtig. 

 

 

Verbruik

 

In totaal maakten we om en bij de 2.000 kilometers soldaat in de Alpen en met onze vlotte rechterhand hielden we er een sportief tempo op na. Het verbruik van de Triumph en de BMW liggen bij elkaar in de buurt: de Street Triple Rx verbruikt 5,59 liter/100 km en de S1000R komt toe met 6,3 liter, en da’s helemaal niet zo veel gezien onze rijstijl op de talrijke cols met een stijgingspercentage om U tegen te zeggen, én beladen met overvolle tanktassen en een zware roltas achterop. De Agusta Dragster 800 RR haalt -onbeladen- een verbruik van 7,49 liter/100 km, en da’s toch wel een flinke slok op de borrel voor dit pluimgewicht. De Agusta heeft ook de kleinste tank want daarin krijg je 16,6 liter benzine geperst terwijl je in de Triumph 17,4 liter kwijt kan en in de BMW 17,5 liter.

 

 

 

Zolang ik het tempo er in hou, hebben de drie motoren geen last van warmteproductie. Van zodra ik er een toeristenritje van maak of de stad in duik, trakteert de Agusta me op een gratis zadelverwarming en kan ik van geluk spreken dat ik geen last heb van aambeien en mijn broek is uitgerust met voldoende ventilatiegaten. De BMW heeft hier heel wat minder last van, tenzij ik in de file beland en stapvoets vooruit moet, dan biedt ook de BMW me een portie hitte als dessert aan. Opvallend is dat de Triumph me hier van vrijwaart en tijdens onze trip in zuiderse omstandigheden houdt hij het hoofd koel en produceert amper warmte.

 

Conclusie

 

BMW S1000R Triumph Street Triple RX Agusta 800 Dragster RR AlpenritDe Triumph Street Triple Rx

 

Waarom zou ik hem kopen?

 

  • Opvallende looks;
  • Torenhoog motorplezier voor een aantrekkelijk bedrag;
  • Zeer comfortabele zithouding en aangename ergonomie;
  • Geschikt voor instappers én ervaren motorrijders;
  • Quickshifter;
  • Gecontroleerd stuurgedrag;
  • Geschikt voor stadsverkeer en filerijden;
  • Agressieve sound;

 

Wat zijn de aandachtspuntjes:

 

  • Gasrespons wat speling;
  • Koppel onderin;
  • Vormgeving van de lichten: you hate it or love it;

 

De Street Triple Rx kan je kopen voor een prijs van 10.090 euro (10.970 in Nederland). Op deze website vind je meer info. 

 

 

 

BMW S1000R Triumph Street Triple RX Agusta 800 Dragster RR AlpenritDe BMW S1000R

 

Waarom zou ik hem kopen?

 

  • Geciviliseerd kamikazevermogen;
  • Hopen koppel van helemaal onderin beschikbaar;
  • Mooi lineair vermogensopbouw;
  • Krachtige rem;
  • Vertrouwenwekkend stuurgedrag;
  • Dummyproof dashboard;
  • Vette sound;
  • Heel wat (elektronische) instelmogelijkheden en vele opties;

 

Wat zijn de aandachtspuntjes:

 

  • Optiepaketten zijn duur;
  • Niet voor broekventjes of beginners;

 

De BMW S1000R kan je kopen voor een prijs van 13.500 euro (15.050 euro in Nederland). Op deze website vind je meer info.

 

 

 

BMW S1000R Triumph Street Triple RX Agusta 800 Dragster RR AlpenritDe MV Agusta Dragster 800 RR

 

Waarom zou ik hem kopen?

 

  • Monsterlijk vermogen;
  • Exclusief design;
  • Krachtige remmen;
  • Lichtvoetig stuurgedrag;
  • Lichtgewicht;
  • Trakteert je met hopen motorlol;
  • Indrukwekkende verhouding vermogen/gewicht (140 pk/168 kg);
  • Heel wat (elektronische) instelmogelijkheden;
  • Quickshifter;

 

Wat zijn de aandachtspuntjes:

 

  • Dun zadel, minder geschikt voor langere afstanden of langdurige ritten;
  • Warmteproductie;
  • Bediening dashboard;
  • Hoog verbruik;
  • Draaicirkel;
  • Niet voor broekventjes of beginners;

 

De Brutale 800 RR kan je kopen voor een prijs van 16.190 euro (18.090 euro in Nederland). Op deze website vind je meer info. 

 

 

 

 

 

 

 

BMW S1000R Triumph Street Triple RX Agusta 800 Dragster RR Alpenrit

 

 

 

No Comments

Post a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.