Multistrada 1200 Kristof Verschueren Bikerblog

Ducati Multistrada 1200: eerste indruk

 

Het is me een dagje vandaag. Niet zomaar eentje omdat het lekker motorweer is, maar een dag die rood getint is, meer nog, Ducati rood, de kleur van Italiaanse power. Dit weekend zijn het opendeurdagen bij Ducati en ik heb niet één, maar twee ogen laten vallen op hun nieuwe Multistrada. En het is niet omdat ik bijziend ben dat het er twee moeten zijn. Neen, ik ben gevallen voor het bloedmooie design in combinatie met de gigantische krachtbron. Sinds ik af en toe met nakeds de grenzen van de fysica aftast, is het alsof ik een tweede en derde jeugd ontdek waarbij powerplay centraal staat. Ik zie de Multistrada ook geschikt om als een muilezel al fluitend mee naar m’n werk te bollen, en terug. Ik reken daarbij nog een boel toercapaciteiten zoals een ergonomische zithouding en een deftig windscherm. Een motor is gemaakt om op te zitten, dus hij moet wel verdomd goed zitten en niet zoals die te kleine stoeltjes met zo’n hard zitvlak die je af en toe in sommige kerken nog wel eens aantreft. Neen, ik ben geen kerkganger maar als kind kwam ik er af en toe en als er iets is wat ik mij nog herinner zijn het die harde stoelen. Als pastoors motorzadels zouden plaatsen in hun kerken, trekken ze meteen een extra doelgroep aan.  

 

Multistrada 1200 Kristof Verschueren Bikerblog

 

Je hoeft ‘m niet in te pakken

 

Ik ben nog maar net op de parking van Ducati Aarschot en krijg meteen een drankje aangeboden. Vriendelijke mensen daar. Zelfs al sta ik daar met m’n offroad pak, offroad laarzen, crosshelm en een uit de kluiten gewassen BMW GS met stoere valbaren, toch blijven ze naar mij glimlachen. We zijn allemaal motorrijders, weet je wel? Toch ben ik daar als GS-er een vreemde eend in de bijt: allemaal gasten met zwarte lederen pakken, rode Ducati’s die blinken tot achter de uitlaat. Toevallig had ik mijn bike gisteren een flinke poetsbeurt gegeven. 

 

Ik stap meteen naar de Multistrada en kan m’n ogen om een of andere reden niet van ‘m afhouden. Dit is hem dan, dé motor waarvoor ik kom. Met zijn opvallende snuit en volle lippen kijkt die me aan alsof die me vraagt om eens stevig vast te pakken. Ik voel me een kind in een snoepwinkel dat zich amper kan inhouden en merk dat er een glimlach op m’n gelaat verschijnt. “Voor mij zo’n Multistrada én die gele Scrambler graag, je hoeft ‘m niet in te pakken”, zei ik tegen drie zwartgelederde omstaanders. 

 

Ducati Multistrada 1200

Foto: Ducati

 

Testovereenkomst

 

testovereenkomst Multistrada 1200 DucatieBart van Ducati Aarschot, een gezellige gozer, informeert me alsof zijn leven er van af hangt. “Heb je interesse in een testrit met de Multistrada?”, alsof hij het nooit zou vragen. Tuurlijk, daarvoor ben ik helemaal tot in Aarschot gebold. Ik heb al met veel motoren gereden voor m’n blog, maar deze keer voelde het toch wat anders aan. “Alsjeblieft, hier een testovereenkomst.” Het kan allemaal niet snel genoeg gaan want in de verte hoor ik de Multistrada naar mij roepen. Bart tovert nog een spoedcursus Multistrada uit z’n mouwen. Ik gooi m’n rechterbeen over de zadel en met m’n 1,73m lukt het aardig om de grond te raken, al mag dit zadel nog ietsiepietsie lager. “Geen probleem, hij kan nog wat lager voor wie dit wilt, met het optionele verlaagde zadel kan je tot 800 mm hoogte gaan.”

 

Deze Ducati is het summum van electronica, boordevol snufjes, het kan niet op: DVT, IMU, ABS, DTC, DSS, DWC, CC, DCL… euh kan jij nog volgen? Dit is duidelijk een grote jongen die tussen mijn benen zit terwijl ik tegelijk de bedenking maak hoeveel Multistrada rijders met al deze settings gaan spelen. Gelukkig heeft Ducati voor ons het denkwerk gemaakt en al vier mappings klaargestoomd: Sport, Touring, Urban en Enduro. 4 voor de prijs van 1. Jiehaa. Ik heb al veel enduro gereden maar nog nooit heb ik iemand met een Multistrada offroad gezien. Ik zou het niet durven maar dat heeft misschien eerder met mij te maken dan met de capaciteiten van deze motor. Ik associeer Ducati niet meteen aan Enduro, maar Enduro light nu eenmaal goed in de markt dus Ducati heeft een Enduro pakketje uitgebracht met oa. LED-verstralers, off-road voetsteunen en bescherming van de radiator en het motorblok.  

 

Onderweg word ik vergezeld door Peter die een tochtje heeft uitgestippeld, anders zou ik hier hopeloos verloren rijden. Peter heet niet Peter, maar ik ben zo onbeleefd geweest zijn naam niet te vragen. Gemakkelijkheidshalve noem ik hem maar Peter. Peter is zo’n kerel met zwart lederen pak, zo eentje die op 1 wiel door de straat kan hozen. Ik niet, wheelies zijn voor mij nog wat te hoog gegrepen. M’n GS is nu niet bepaald de ideale motor om een wheelie mee te maken, al zijn er op ‘het internet’ wel lefgozers genoeg die zo’n zware offroadbuffel kneden alsof het niets is. En met de persmotoren waarmee ik vaak rond bol, wil ik nu niet persé tegen de grond smakken en een flinke portie gezichtsverlies lijden. Een cursusje ‘wheelies maken’ zie ik wel zitten, al is het maar om mijn motorbeheersing nog een paar graden op te krikken.

 

Multistrada vs Scrambler

 

Mutistrada 1200 DucatiIk op de Multistrada, Peter op de knalgele Scrambler. Al heeft die Multistrada een heerlijk en typisch zeemzoet geluid met een paar flinke tikken heerlijke ruwheid, toch verdwijnt die in het niets als die scrambler voor me rijdt. Wow, die sound is geweldig. De Multistrada mocht voor mijn part ook nog wat ruwer klinken. En inderdaad, zoals ik dacht, Peter tovert hier en daar enkele wheelies naar boven, wat een controle. Bij mij houdt al die electronica me netjes aan de grond. En maar goed ook, ik wil niet na vijf minuten bij Bart komen aankloppen met wat Ducati schroot.

 

Vanaf het eerste moment op deze Multistrada voel ik me thuis. Niet thuis zoals in Thuis, maar zoals ik ‘m wil, lekker ontspannen, en semi-sportief. Ik wil er meteen mee naar Frankrijk rijden. Maar dat zal niet mogen. Oh ja, geen gedoe meer met de sleutel, die hou ik in m’n binnenzak want ik ben hier keyless aan het rijden. Terwijl ik nog even kennis maak met de Multistrada, is Peter ondertussen al een eindje verder. “Niet erg, ik haal je wel in,” en terwijl ik aan de gashendel draai ben ik blij dat ik net naar toilet ben geweest. Een grote boodschap want tot in m’n sluitspier voel ik de power van deze Multistrada. Ik trek flink door, ik rij rustig in het centrum, hij blijft me verrassen. Ik sta versteld hoe deze motor rekening houdt met mijn gewenste rijstijl, alsof hij m’n gedachten kan raden. Variabele kleptiming hé. Souplesse onderin waarmee je chill kunt toeren of in de grootstad van het ene alcoholvrije terras naar het andere kunt tuffen. Hij rijdt rustig als ik het wil, geen bokkig karakter, geen bruuske versnellingen, een lammetje is hij, zo teder en zacht tembaar, ideaal als je vrouwlief meepakt op te motor. Deze Multistrada lijkt me dan ook geschikt om met duozitter kilometers te malen. Je maakt niet alleen indruk met je motor, ook je partner zal je toejuichen dat je de juiste motorkeuze hebt gemaakt. Maar niets is minder waar. Zet vrouwlief tijdig af aan het terras en deze motor ontpopt zich in een volbloed beast. Dit had ik niet verwacht. De manier waarop de Multistrada deze kracht ontplooit is fenomenaal. Neen, niet bruut, maar zo smoooooth en voor ik het weet zie ik een getal op het dashboard verschijnen dat ik wegens juridische redenen hier niet ga noteren. In de modus Sport is zijn gasrepons direct en de 160 paarden staan volledig ter beschikking. Dit is echt een wolf in lamskleren: tembaar, controleerbaar, genietbaar en tegelijk schielijk explosief. Neen, dit is geen motor voor watjes. Ik scheur over een vluchtheuvel en de vering slikt olijk deze verhoging. Ja, hij staat nog in Sport-modus en dat heeft mijn lumbaal ruggedeelte gevoeld. 

 

Afgeroomd

 

Ducati multistrada 1200Halverweg de rit switch ik probleemloos en on the fly over naar de Enduro-modus. Neen, ik heb geen behoefte om clandestien het bos in te duiken, maar wil de volgende vluchtheuvel met mijn Multistrada in Enduro-modus confronteren, of is het andersom? Tot mijn spijt tref ik geen vluchtheuvel meer aan. In de Enduro-modus heb ik maar 100 pk’s ter beschikking en verandert de Multistrada een boel settings zoals de tractiecontrole, ABS, wheeliecontrole, vering… Inderdaad, ik voel dat het vermogen wat is afgeroomd en de gasrespons is enigszins milder, maar ik vergis me niet, ik zit nog steeds op een volbloed beast die m’n bloeddruk akelig doet stijgen als ik gretig met de gashendel omspring. Ik slaag erin om onderweg het dashboard vlotjes af te lezen en te bedienen, iets wat bij sommige andere motoren niet altijd het geval is. En het ‘S’-model van de multistrada heeft zo’n gekleurd scherm, wow, da’s echt zo cool. Een paar keer ga ik echt stevig in de remmen, eerst met beide remmen, nadien met enkel de voorste rem. Peter kijkt af en toe in zijn spiegel en probeert te analyseren waarom ik hem dan weer als een vuurpijl voorbij schiet en dan weer plots loeihard rem voor iets wat er ogenschijnlijk niet is. Verdomd die Brembo’s werken goed en de motor blijft stabiel. Vooraan merk ik amper dat hij induikt, dat mag wel met zo’n luxebak, maar hij doet het toch maar. Ik tart de G-krachten en sta meteen stil terwijl ik het gevoel van controle nog steeds in m’n polsen en aanhangsels heb. Man, wat moet dat zijn als ik er langer mee zou kunnen rondbollen? Ik kijk al uit naar onze volgend onderonsje op zonnige slingerwegen. 

 

Graag met koffers

 

Peter steekt zijn hand op, niet om me te verwittigen dat er weer zo’n vervelende flitspaal naast de weg staat te pronken, maar om het einde van de rit aan te kondigen, we zijn er. Jammer, iets wat je een goed gevoel geeft, wil je niet meer afstaan. Ik zal moeten. Bart van Ducati Aarschot wacht me op en stelt me de zeer originele en voorspelbare vraag: “En wat vind je er van?” Tja, hoe kan ik dat nu uitdrukken in 1 zin? Ik vat mijn gevoel meteen samen en antwoord: “Kan je een offerte maken? Zo eentje met koffers en handvatverwarming. Het S-model graag, met LED-verlichting en het gekleurde 5 inch TFT-dashboard.” 

Momenteel is in België enkel de Multistrada met toering pak verkrijgbaar want blijkbaar is de vraag groter dan het aanbod. Ik vraag me af hoe groot deze vraag dan is want zo’n slordige 20.000 euro’s tovert niet iedereen uit zijn geldbeugel. Ach, ik blijf dromen, ik zie hem al in mijn garage staan, naast die Scrambler dan. 

 

 

No Comments

Post a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Nieuwsbrief
bikerblog nieuwsbrief
Volg Bikerblog.be
Bekijk op Facebook
Bekijk op Facebook

Geweldig mooi, knappe foto's met een duidelijke tekst en je smelt direct weg 😁

9 maanden geleden

1 Reply

Avatar

Reageer op Facebook

Bekijk op Facebook

Super mooi.

9 maanden geleden   ·  1
Avatar

Prachtig!

9 maanden geleden   ·  1
Avatar

Waw

9 maanden geleden   ·  1
Avatar

Aubisque was dicht in juni, jammer...

9 maanden geleden

1 Reply

Avatar

Reageer op Facebook

Een vd grootste toeristische trekplijsters van Frankrijk, de Gorge du Verdon" staat nochtans bekend om zijn gieren.

10 maanden geleden   ·  1

1 Reply

Avatar

Reageer op Facebook

Bekijk op Facebook

Dat vind ik mooi

10 maanden geleden   ·  1
Avatar

Jean Le MotardHeerlijk om te volgen Kristof! 👍

10 maanden geleden   ·  1
Avatar

Reageer op Facebook

%d bloggers like this: